An open collaborative cartography on the contemporary metropolis based on the importance of the commons in times in of disaster capitalism.
Last entry

Categories

Liberated Animals - Αδέσποτα ζώα
Animals liberated from humans as their masters and living in common with other animals and humans were a central aspect of the Athenian landscape until 2004. During the preparation for the Olympic games most of stray animals in Athens have been captured and murdered by the local authorities. Se... [Extend]
by hackitectura
17/12/2010 00:53:57 | votes: 0
Mapping the Posters
Dusty locks along with bills and flyers on the floor. Stores in the centre of Athens close permanently, thus creating the impression of eyes shut tight (or maybe an open wound?) against the urban landscape. Yet in the same time closed stores offer themselves as canvas on which a still life with colo... [Extend]
by maria_m
13/1/2012 13:39:04 | votes: 0
MOVILIDAD PARA TODOS
INICIATIVA METROFERICO - Propuesta de Ciudadanos para Ciudadanos, Quito-Valle de Tumbaco, Ecuador [Extend]
by richardresl
4/5/2014 16:16:47 | votes: 0
Greek FLOSS Campaign
Free Software / Open Source Software (FOSS) is software that anyone can freely use, copy, distribute and modify according to their needs.
It is an alternative development model and software based on the freely available source code, which allows changes or improvements to meet the needs of this... [Extend]
by hackitectura
28/11/2012 18:17:55 | votes: 0

Last entries

MOVILIDAD PARA TODOS

INICIATIVA METROFERICO - Propuesta de Ciudadanos para Ciudadanos, Quito-Valle de Tumbaco, Ecuador [Extend]

Greek FLOSS Campaign

by hackitectura -- 28/11/2012 18:17:55
Free Software / Open Source Software (FOSS) is software that anyone can freely use, copy, distribute and modify according to their needs.
It is an alternative development model and software based on the freely available source code, which allows changes or improvements to meet the needs of this using it. Under this philosophy has been created a large community of users and developers who work for continuous improvement of software, providing knowledge and work. Today it operates a global open network of programmers, who also developed the code and correct programs, rapidly releasing new and improved versions of software and by this way, contribute daily to the new commons.

The Internet is the main way to access the available free software. The relationship between the Inter... [Extend]

Mapping the Posters

by maria_m -- 13/1/2012 13:39:04
Dusty locks along with bills and flyers on the floor. Stores in the centre of Athens close permanently, thus creating the impression of eyes shut tight (or maybe an open wound?) against the urban landscape. Yet in the same time closed stores offer themselves as canvas on which a still life with colour and information is drawn: posters.

On dirty windows of abandoned stores, info travelling knows no boundaries – no one is forbidden to trade it. Set in desolate surroundings, posters serve as direction signs, leading to places where things happen all the time. The very presence of so many posters works in two ways. Firstly, posters direct people to vivid, overcrowded spots of the city. Secondly, posters themselves become a colourful patchwork veiling the ugliness of empty stor... [Extend]

"Κερατέα" - Ν.Ι.Μ.Β.Υ.

by nik_liv -- 6/11/2011 06:42:59
"Κερατέα" κατά περίπτωση -
Οι επιπτώσεις του common N.I.M.B.Y


1| η συγκρότηση του "κοινού"

Το εκάστοτε "κοινό", παράγοντας τον εαυτό του και αυτοεφευρίσκοντας τα σ... [Extend]

Last comments

Οι "δικτυωμένες εξεγέρσεις" της Μεσογείου του 2011 _



Ξεκινώντας από την Αίγυπτο, τη Λιβύη και τη Συρία, και περνώντας στην Ισπανία και την Ελλάδα φαίνεται να αναδύεται μία νέα ποιότητα κοινωνικών κινημάτων, μια νέα αγωνιστική/εξεγερτική Ήπειρος, η οποία, όπως κάθε συγκροτημένη προσπάθεια ρήξης-ανατροπής, καλείται να διαχειριστεί τη ριζική της εσωτερική ετερογένεια και να κατορθώσει να αναπτύξει προϋποθέσεις διεύρυνσης των ορίων της απευθυνόμενη προς εξωτερικότητες. Η ειδοποιός διαφορά αυτής της νέας Ηπείρου, είναι η χρήση των νέων μέσων επικοινωνίας/πληροφόρησης [βλ. Facebook, Twitter. Αυτά τα στρατηγικά όπλα/εργαλεία συμπυκνώνουν το χρόνο και κυρίως μετασχηματίζουν το χώρο, το χώρο ως πεδίο εκδίπλωσης των αντιπαρατιθέμενων ομάδων. Αυτή η θεωρία φαίνεται να επιβεβαιώνεται από αυτήν την πρώτη φάση κορύφωσης των αγώνων τόσο σε εσωτερικό όσο και σε εξωτερικό επίπεδο: αφενός, επιτάχυνε τόσο τις διαδικασίες ανάκλησης διαδικασιών του Πλήθους -η ανάμνηση του προγλωσσικής φύσης αμόλυντου Ενός- όσο και τη διεκδίκηση του δημόσιου χώρου ως μέσου σύγκλισης/έκφρασης της κοινότητας -ο κοινός χώρος- ενώ παράλληλα τροφοδότησε τις εξωτερικότητές της με υλικό για ορισμό και επανανοηματοδότηση κοινών στόχων [βλ. επικοινωνία συνελεύσεων Συντάγματος-Βαρκελώνης, αναγνώριση του τοπικού ως μέρους του ευρύτερου]. Όπως λέει και ο Σ.Σταυρίδης: “Σ’ όλο τον κόσμο οι αντιδράσεις, οι αντιστάσεις και οι κοινωνικές εκρήξεις ανατρέχουν σε θεσμούς που ενεργοποιούν κάποιο υπόστρωμα κοινωνικών αναμνήσεων αλλά και επιβιώσεων: από τις ιθαγενικές κοινότητες της Λατινικής Αμερικής ως τις οικογένειες-κοινότητες του εξεγερμένου αραβικού κόσμου τέτοιοι θεσμοί επανενεργοποιούνται και επανανοηματοδοτούνται. [...]οι άυλες «περίπου συλλογικότητες» των διαδικτυακών επικοινωνιών δεν είναι παρά ο τρόπος για να ανακαλυφθούν ξανά οι συλλογικότητες που εκ διπλώνονται μέσα από πρακτικές συνεύρεσης. Όλα τα ηλεκτρονικά και τηλεπικοινωνιακά μέσα που, διασταυρούμενα και χωρίς κέντρο κινητοποιούν και φέρνουν σ’ επαφή μοναχικές ατομικότητες, είναι μέσα που ορίζουν τόπους συνάντησης.”


 


Αν ακολουθήσουμε το σχήμα των Hardt&Negri όπως αυτό παρουσιάζεται κυρίως στην Αυτοκρατορία, πέρα από μία επιφανειακή ομοιότητα μορφής, [φύση των όπλων που χρησιμοποιήθηκαν στην αρένα της κοινωνικής/εξεγερτικής στρατηγικής] μπορούμε να διακρίνουμε και κάτι το οποίο φαίνεται βαθύτερο, ενδέχεται όμως να είναι και απολύτως εύλογο: ο βιοπολιτικός χαρακτήρας είναι αυτός που ενώνει και συγκροτεί τα τελευταία κινήματα σε μία εύθραστη-εκρηκτική ενότητα [βλ. αποφάσεις γενικής συνέλευσης Συντάγματος “..να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας”], έτσι ώστε μπορούμε να πλέον μιλήσουμε για την κορύφωση μίας σημαντικής πράξης του εν εξελίξει παγκοσμιοποιημένου εμφυλίου πολέμου της εποχής της Αυτοκρατορίας. Το ότι βρισκόμαστε σε μία φάση στροφής της αντιπαράθεσης προς το εσωτερικό, εξηγεί ταυτόχρονα το λόγο που η μηχανή του Πολέμου (Στρατός) προς στιγμήν λειτούργησε σε χαμηλότερους ρυθμούς από τη μηχανή της Καταστολής (Αστυνομία), το γιατί σε κάποιες περίπτωση οι δύο μηχανισμοί συνδυάστηκαν αποδεικνύοντας ότι τα όριά τους πλέον τείνουν να εξαλειφθούν [βλ. ασκήσεις συνεργασίας στρατού / αστυνομίας στην Ελλάδα + στρατός στην Αίγυπτο] και τέλος το βάρος που τα καθεστωτικά και μη μέσα ενημέρωσης έδωσαν στην ανάλυση, αναπαραγωγή και ουσιαστικά εμπέδωση της εικόνας της Αστυνομίας ως νομιμοποιημένης δύναμης επιβολής του “bellum justum” [βλ. δίκαια βία/πόλεμος + η κριτική για το τι πρέπει/δεν πρέπει να κάνει η Αστυνομία από τα τηλεπαράθυρα] εναντίον των απείθαρχων δυνάμεων του μέσα. Όλα αυτά συντελούν στο ότι η αδηφάγος Αυτοκρατορική μηχανή κινείται προς τα μέσα στην προσπάθεια να ανακαλύψει νέα, εσωτερικά αυτή τη φορά, όρια.


 


Αυτοί οι νέοι κοινωνικοί αγώνες ενάντια στην έσχατη πολιορκητική μηχανή της βιοεξουσίας -που [ξανα]ονομάστηκε “κρίση”-, προσπάθησαν να συγκροτήσουν ένα μέτωπο ριζικής αμφισβήτησης στις δομές εξάπλωσης/εμπέδωσης της κυριαρχίας της [μετα]νεωτερικότητας. Τουλάχιστον στην περίπτωση του Συντάγματος, μπορούμε να αναγνωρίσουμε αυτήν την αμφισβήτηση μέσα σε ένα σχήμα που, ορίζοντας τον εαυτό του (το γίγνεσθαι-Πλήθος) ως αφετηρία-παρονομαστή, θα στοχεύσει κλιμακωτά σε όλη τη λογική αλληλουχία της αντιπροσώπευσης/διαμεσολάβησης που καταστρώθηκε ως απότοκος ενός καθεστώτος παραγωγής Εξουσίας-Γνώσης για την αναστολή/υπέρβαση προηγούμενων κρίσεων της νεωτερικότητας:


 


από το Πλήθος στο Λαό, ο Λεβιάθαν του Hobbes και ο πόλεμος όλων-εναντίον-όλων που στη δική μας περίπτωση εξηγεί την κριτική απέναντι στο “Μαζί τα φάγαμε”


[βλ. δεν τα φάγαμε μαζί αλλά κάποιοι από εμάς-εσάς],


 


από το Λαό στο Έθνος, που πηγάζει από την επικράτηση της εθνοκρατίας ως τεχνολογίας υπέρβαση της κρίσης της αυτοκρατορίας του 17ου αιώνα, που αποτυπώνεται στη συζήτηση για το αν πρέπει να ανεμίζουν ελληνικές σημαίες στην πλατεία και στην παράλληλη εμφάνιση σημαιών από Αίγυπτο/Ισπανία [βλ.σημάδια μίας ενοποιητικής κατασκευής της νεωτερικότητας που τίθεται υπό αμφισβήτηση στην ολότητά της],


 


από το Έθνος στο Κράτος, η ηγεμονία της κεφαλαιοκρατίας που επιζητούσε εγγυήσεις και έναν μεγάλο και συλλογικό κεφαλαιοκράτη για τη διασφάλιση της δομής της και τη διαιώνιση των πρακτικών εξάπλωσής της στο παγκόσμιο στερέωμα, που μπορεί να ερμηνεύσεις τις Συντακτικές λαϊκές συνελεύσεις στα αστικά κέντρα και τις οι μούτζες προς τη Βουλή ως θεσμού που συμπυκνώνει αυτή τη δομή και το “Κλέφτες,Κλέφτες”


[βλ. απαίτηση ριζικών αλλαγών στο επίπεδο της θεσμικής θεμελίωσης του Κράτους],


 


και από το Κράτος στην Ένωση Κρατών, που ήταν μία προσπάθεια υπέρβασης των περιχαρακωτικών ιδεολογημάτων που φέρει το Έθνος-Κράτος και που μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αποδείχτηκαν εξαιρετικά καταστροφικά προς το κεφάλαιο και την ομαλή κυκλοφορία του, που εξηγούν την παραληρική συζήτηση της εξόδου από το Ευρώ και της απαίτηση πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία


[βλ. κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που μάλλον συγκρούονται βίαια παρά συνεργάζονται]


 


Αν φύγουμε από τους Hardt&Negri και προσπαθήσουμε να αποδώσουμε μία χωρική διάσταση στην ανάλυση του φαινομένου του Συντάγματος κάτω από την υπόθεση εργασίας περί “κοινού χώρου”, θα έπρεπε να πάμε λίγο παραπέρα από το προφανές και κοινότοπο της αυτοδιαχείρισης και της νεονομαδικής επανεμφάνισης της χαμένης γενιάς των χίπηδων στις σκηνές της πλατείας. Η διεκδίκηση του χώρου της πλατείας ως εργαλείου ανασυγκρότησης της κοινότητας-Πλήθους και παράλληλα ως κέντρου συντονισμού ενός άκεντρου-δικτυακού αγώνα μπορεί να δώσει καλύτερη ερμηνεία για τον κοινό χώρο και τις εκφάνσεις του. Στις μέρες της πρώτης γενικευμένης αντιπαράθεσης του Πλήθους με την αρνητικότητά του, τις παρατεταγμένες ή μη νευρωτικές αποφυάδες του Λεβιάθαν, ο κοινός χώρος ήταν αυτό που επανανοηματοδοτούσε και επανενεργοποιούσε τις προσπάθειες εκδίπλωσης της στατηγικής· από το ιατρείο ως χώρου εξασφάλιση της ενσώματης ακεραιότητας που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη διεξαγωγή του άνισου αγώνα μέχρι το σύνθημα “Η πλατεία είναι δική μας” ως επαναεπιβεβαίωση της ύπαρξης του γίγνεσθαι-Πλήθους, η πλατεία αποτέλεσε το κατεξοχήν “μέσο χωρίς άκρες” της παραγωγικής επιθετικότητας του Πλήθους. Όπως λέει και ο Virno, άλλωστε: το Πλήθος είναι ένα αμφίβιο κατηγόρημα, το οποίο προκύπτει συνεχώς υπό την κοινή άμυνα (αντίσταση) εναντίον της επικείμενης επέκτασης του συγκεντρωτικού κράτους προς συλλογικές (κοινές) εμπειρίες, μορφές μη αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και μη κυβερνολογικών πρακτικών. Εμείς θα μπορούσαμε στην περίπτωση του Συντάγματος να πούμε πως το Πλήθος συστήνεται υπό το πρίσμα της διεκδίκησης του δημόσιου χώρου ως πεδίου παραγωγής νεωτερικών μορφών υποκειμενικότητας-συλλογικότητας, του δημόσιου χώρου ως εργαλείου επανενεργοποίησης της κοινότητας και τέλεσης του κοινού.


 


Βέβαια, αυτή η τελευταία κορύφωση της έντασης του παγκόσμιου αγώνα που είναι ακόμα ενεργή και γόνιμη, αναπτυσσόμενη αλυσιδωτά ή ακόμα και βιολογικά [μικρόβιο-διασπορά-ξενιστής], αν δε θα μπορέσει να ανατρέψει βίαια τις υπάρχουσες δομές εξάπλωσης της κυριαρχίας/κυκλοφορίας της εξουσίας, όπως μερικώς επιζητά, νομοτελειακά θα αποτελέσει το προνομιακό πεδίο στο οποίο το κεφάλαιο θα επενδύσει/εμβαθύνει για να μεταρρυθμιστεί και να μετασχηματιστεί, άλλωστε, η Αυτοκρατορία επιβιώνει αποκλειστικά από τη ζωτικότητα του Πλήθους. Όπως οι μεγάλοι σταθμοί της αναπροσαρμογής της στρατηγικής του κεφαλαίου, έτσι και αυτή η κρίση ως τέτοιος, θα οδηγήσει σε διαφορετικές πρακτικές, νέες “ευημερίες” και νεωτερικής κοπής φιλοσοφικά/ιδεολογικά όπλα ριζοσπαστικοποίησης των εσωτερικών μηχανισμών της Αυτοκρατορίας [βλ. νέες μορφές “κοινοτισμού” ή “κομουνισμού” του κεφαλαίου, Wikipedia/Creative Commons και η ιδέα της “εξόδου” από τον ύστερο καπιταλισμό μέσω μίας “επανάστασης χωρίς επαναστάτες”]. Η πόρτα της εξόδου από τον ύστερο καπιταλισμό είναι μία πόρτα μέσα στην αυλή της Αυτοκρατορίας.


10/7/2011 02:43:23 - geo_pap

Σύνταγμα: το κοινό σημείο της ετερότητας

<!--StartFragment-->

<span style="font-family: 'Times New Roman';"> <!--StartFragment-->

<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; mso-ansi-language: EL;" lang="EL">«Όταν τα στρατευματα του δούκα της Ορλεάνης πολιόρκησαν την Σαραγόσσα, ο κλήρος της πόλης κατάφερε να πείσει τους κατοίκους ότι τόσα στρατευματα ήταν οπτασίες που δημιούργησε κάποια μαγεία».


<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; mso-ansi-language: EL;" lang="EL"> Βολταίρος

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; mso-ansi-language: EL;" lang="EL">

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που η δύναμη της πίστης μετατρέπει έναν σιδηρόφρακτο στρατό σε χιμαιρικές οπτασίες, η δύναμη της ιδεολογίας, η ουσιοκρατική νοηματοδότηση των δυνάμεων που μάχονται στο κοινωνικό πεδίο μπορεί να μετατρέψει το πλήθος του συντάγματος σε κυρίαρχο λαό, σε ένα συλλογικό ευφυές υποκείμενο, σε ενσάρκωση μιας πάντοτε διαφεύγουσας και ποτέ συγκεκριμένης «πραγματικής δημοκρατίας» ή σε αιχμή του δόρατος της αντιεξέγερσης, σε εθνικόφρονα περίφραξη των εξεγερτικών δυνατοτήτων του Δεκέμβρη. Χρειάζεται όντως ιερατική εθελοτυφλία, μεταμοντέρνα αφέλεια, αριστερόστροφη κοντοφθαλμία ή αναρχίζοντα τρόμο μπροστά στο στρατηγικό πεδίο μάχης που συνιστά η εννοιολόγηση του πραγματικού, ώστε να κατανοήσει και να ερμηνευσει κανείς με τέτοιο μονοσήμαντο τρόπο τα διακυβεύματα που αναδύονται από την κατάμεστη πλατεία συντάγματος.

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Η αιχμή του δόρατος της αντιεξέγερσης, η απόλυτη νοηματική περίφραξη του εξεγερτικού συμβάντος του δεκέμβρη του 2008, η επανασυγκόλληση των ρωγμών που αυτός προκάλεσε στην καρδιά κάθε διαλλεκτικής σύνθεσης της κυβερνολογικής, το απόλυτο αντι-συμβάν, δεν είναι άλλο από την ίδια την κρίση. Η κρίση ως ιατρικός και στην συνέχεια κυβερνολογικός όρος σηματοδοτεί μια στιγμή αλήθειας, την στιγμή όπου όλα τα συμπτώματα και οι παθογένειες κορυφώνονται προσφέροντας την κατάλληλη ευκαιρία ώστε να εννοιολογηθούν και κατά αυτόν τον τρόπο να ελεγχθούν. Υπό αυτή την έννοια η κρίση δεν είναι ένα αναπάντεχο γεγονός που επισκιάζει οποιαδήποτε προγενέστερη κατάσταση, αλλά αντίθετα είναι η προνομιακή εκείνη στιγμή που δίνει την δυνατότητα κατασκευής μιας αιτιακής ερμηνευτικής γραμμής που περιφράσσει τα νοήματα ολόκληρης της προγενέστερης περιόδου δεσμεύοντας στα γρανάζια της ολόκληρο το πεδίο των δυνατοτήτων που το παρελθόν εγκυμονεί. Δεν απαιτείται παρά μια φευγαλέα ενασχόληση με την αστική αρθρογραφία για να διαπιστώσει κανείς πως υπό το εννοιολογικό φως της κρίσης ο εμφύλιος, το κράτος της δεξιάς, τα ιουλιανά, η δικτατορία, η εξέγερση του πολυτεχνείου, η νίκη του πασόκ το ‘81, η δικαίωση της αριστεράς, τα μαθητικά του ‘91, τα εξεταστικά του ‘98, τα χρόνια της αφθονίας, η ολυμπιάδα, η εξέγερση του δεκέμβρη, με δυο λόγια ολόκληρη η σύγχρονη ελληνική ιστορία, δεν αποτελούν παρά τα ως σήμερα ασύνδετα θραύσματα λογική και αναγκαία συνέπεια των οποίων δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο από την ίδια την κρίση. Η κρίση είναι λοιπόν η λυδία λίθος που επανενώνει όλα τα θράυσματα του παρελθόντος με όρους χρέους/ενοχής απέναντι στο κοινό συμφέρον, στο μη διαπραγματεύσιμο Ένα που απειλείται συνολικά. Είτε αυτό το Ένα είναι το βιοπολιτικό κράτος της κυβερνολογικής ως απόλυτος ρυθμιστής της ζωής και του τυχαίου, είτε η αρμονική κοινωνία ως αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της κυβερνολογικής διαχείρισης, είτε η πατρίδα ως ρετρό ονομασία του ακριβώς ίδιου πράγματος. Το «μαζί τα φάγαμε» δεν αποτελεί παρά μια οικονομικού τύπου παραδοξολογία που στο κέντρο της έχει ακριβώς αυτή την λογική: «ολόκληρη η δεκεμβριανή εξεγερτική οπτική που εγκαθίδρυε στο κέντρο κάθε ενότητας μια ριζική διάσπαση σε αντιθέσεις μας οδήγησε όλους στο χείλος του γκρεμού που ή θα τον αποφύγουμε ή θα γκρεμιστούμε στα βάθη του όλοι μαζί.» «Όλοι μαζί» αυτό είναι το απόλυτο κυβερνολογικό και διαλλεκτικό Ένα στο οποίο επανεδαφικοποιείται ο εξεγερτικός ορίζοντας δυνατοτήτων του Δεκέμβρη του 2008.

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Όταν ζητάνε θυσίες, οι θυσίες αυτές δεν είναι ο αυτοσκοπός, δεν είναι η συμπύκνωση των επιδίωξεων της εξουσίας. Αιχμή των μέτρων δεν είναι απλώς η ίδια η αύξηση της φορολογίας και των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης κοκ. Το ζήτημα είναι η αποδοχή της ερμηνείας της οικονομικής κρίσης ως της κατάστασης που φωτίζει και ερμηνεύει τους λόγους και τους τρόπους που φτάσαμε ως εδώ, τις ευθύνες και τον επιμερισμό τους, την τωρινή κατάσταση και τις επιλογές για το ξεπέρασμα της και κυρίως το ποιός θα υποδείξει τους τρόπους που αυτό θα συμβεί. Δηλαδή το ζήτημα είναι ο περιορισμός του πεδίου κατανόησης και αξιολόγησης της πραγματικότητας. Επομένως τα έκτακτα μέτρα ως τέτοια είναι απλά ένα ακόμα στοιχείο που συγκροτεί το καθεστώς αλήθειας εντός του οποίου ο καθένας πρέπει να αντιληφθεί την θέση, τις ευθύνες, τις υποχρεώσεις και τις προσδοκίες του. Οι θυσίες λοιπόν που απαιτούνται δεν είναι ουσιαστικά παρά η λυδία λίθος για να επαναξιολογηθεί και να επαναρυθμιστεί η θέση του καθένα εντός της σχέσης-κράτος. Το κράτος και μόνο το κράτος είναι ο διαχειριστής της σωτηρίας, είναι ο ρυθμιστής της σχέσης θυσίας/ανταμοιβής, είναι η μόνη δομή που μπορεί να υπόσχεται. Αυτο είναι το σημείο τομής της επιχείρισης υποκειμενοποίησης στα όρια του κράτους και της αναδιάρθρωσής αυτής της σχέσης που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη αυτές τις μέρες. Η αποδοχή της θυσίας ή ακόμα και ενός μέρους της είναι ο κρίσιμος παράγοντας που οδηγεί στην εκτίμηση των ορίων της υπακοής και άρα των ορίων ρύθμισης της συμπεριφοράς εντός αυτής της σχέσης. Είναι η δοκιμασία που επιβεβαιώνει την ισχύ της θεϊκής υπόσχεσης της σωτηρίας και άρα της εξουσίας που αναλαμβάνει να σκιαγραφήσει τον δρόμο προς την κατάκτησή της. Είναι η ανάδειξη της αυταξίας της αυταπάρνησης μπροστά στο γενικό καλό. Είναι η μετατόπιση των δυνατοτήτων του παρόντος στο ασκητικό πρότυπο του μακριού δρόμου των δοκιμασιών προς την κατάκτηση ενός ασαφούς επέκεινα, μιας υπόσχεσης που δεν έχει άλλη ισχύ από το γεγονός πως δίνεται. Η σωτηρία που υπόσχονται δεν είναι παρά η διαιώνιση των θυσιών προς την κατάκτησή της.

<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; mso-ansi-language: EL;" lang="EL">Το σύνταγμα είναι η πρώτη ουσιαστική περίπτωση αμφισβήτησης αυτής της αφήγησης μετά την εξεγερτική πορεία της 5<sup>ης</sup> Μάη 2010 με τα γνωστά αποτελέσματα. Όμως το σύνταγμα την στιγμή ακριβώς που αμφισβητεί την διαλλεκτική σύνθεση όλων των επιμέρους αντιθέσεων στο όνομα του κοινού καλού, κλυδωνίζεται και το ίδιο πάνω σε αυτό το πεδίο έντασης. Το σύνταγμα είναι ταυτόχρονα (ή ακόμα) εξέγερση και αντιεξέγερση, ταξικός πόλεμος και εθνική ανακωχή, πλήθος και λαός, κυβερνολογικό Ένα και επαναστατικό Δύο. Ή για την ακρίβεια δεν είναι τίποτα από όλα αυτά. Είναι ένα ανοιχτό πεδίο εντάσεων όπου η παραμικρή κίνηση (ένα τυχαίο σπρώξιμο ή μια αποστροφή του λόγου στην συνέλευση) είναι ικανή να γεννήσει μια αλυσιδωτή έκρηξη γεγονότων. Είναι ένα ανοιχτό πεδίο άσκησης δυνάμεων που επιχειρώντας να το εννοιολογήσουν επιχειρούν και να το ελέγξουν, να το εντάξουν στην δική τους πιστότητα προς το παρελθόν. Σε αυτό το επίπεδο θα πρέπει να αξιολογηθούν οι διθύραμβοι του Τριανταφυλλόπουλου και του Άλτερ, ο σκεπτικισμός του ΚΚΕ, ο ανομολόγητος θρίαμβος του Σύριζα, η γκρίνια των σταλινικών απολιθωμάτων κάθε απόχρωσης. Κάθε μονοσήμαντη απόφανση του τύπου «το σύνταγμα είναι» υποκρύπτει την φράση «θα ήθελα το σύνταγμα να γίνει». Κάθε τέτοια διατύπωση, κάθε απόδοση μονολιθικών ιδιοτήτων και άρα ταυτότητας αποτελεί και προσπάθεια νοηματικής περίφραξης του γίγνεσθαι επί της πλατείας. Γιατί σε όποιο βαθμό και αν τα άτομα που συγκεντρώνονται εκεί κουβαλούν τις αδιάσπαστες ταυτότητες γύρω από τις οποίες υποκειμενοποιούνται, αυτές οι ταυτότητες ξεθωριάζουν πάνω στο φόντο της πρωταρχικής λειτουργίας που επιτελείται: Βρίσκονται εκεί. Οποιεσδήποτε μοναδικότητες που όπως μας λέει ο Αγκάμπεν το οντολογικό κέντρο βάρους τους συμπυκνώνεται ακριβώς στο οποιοδήποτε ως όντα-τέτοια-που-έχουν-πάντα-σημασία και στην μοναδικότητα όχι ως ατομικότητα ή καθολικότητα, ως ανήκειν ή μη ανήκειν ή ως αληθές κατηγόρημα αλλά ως είναι-αυτό-ως-τέτοιο εντός της επιθυμητικής παραγωγής. Το είναι αυτών των οποιωνδήποτε μοναδικοτήτων ορίζεται μόνο εντός της συλλειτουργίας τους, μόνο από την πρωταρχική λειτουργία τους εντός του πλήθους, από το γεγονός πως πέρα απο κάθε ουσιοκρατική ιδιότητα κάνουν κάτι: από το γίγνεσθαί τους. Κρίσιμες ψηφίδες μιας κρίσιμης μάζας επάνω στο πλακόστρωτο της πλατείας. Κόμβοι ενός περίπλοκου δικτύου όπου η λειτουργία του ενός επηρεάζει άμεσα την λειτουργία του άλλου εντός ενός απρόβλεπτου συνόλου. Μιας μηχανής του γίγνεσθαι, ενός πεδίου του μη-αποφασίσιμου που δεν κάνει άλλο από το να διανοίγει έναν συμβαντικό ορίζοντα δυνατοτήτων που μπορούν σε μια στιγμή κινδύνου να συναρμοστούν προς όφελος της τάξης ή της ανατροπής. Όπως θα έλεγε και ο Μπένγιαμιν της κρίσης ως κατάστασης έκτακτης ανάγκης ή της επανάστασης ως επιβολής μιας πραγματικής κατάστασης έκτακτης ανάγκης, ως μεσσιανικής στιγμής θραύσης όλων των αιτιακών αλυσίδων και περάσματος στον Τώρα-χρόνο του βασιλείου της ελευθερίας. Και τελικά το διακύβευμα των ημερών μας (αν υπάρχει) είναι ακριβώς αυτό.

<!--EndFragment-->

<!--EndFragment-->

3/7/2011 08:50:22 - jasonx

common university

http://commoniversity.wordpress.com/

2/12/2010 15:52:58 - athinast